Η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι «Θεομητορική» εορτή και αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες εορτές της Ορθοδοξίας, διότι αναφέρεται στο πρόσωπο εκείνο που συνετέλεσε στην σύλληψη και την ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού, δηλαδή την Παναγία.
Γιορτάζουμε το χαρμόσυνο μήνυμα που έφερε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στην Παναγία, ότι θα γεννήσει τον Ιησού Χριστό και την υπόσχεση του Θεού στον άνθρωπο ότι θα στείλει τον Υιό του να άρει τις αμαρτίες από το ανθρώπινο γένος στην πλάτη του και να μας οδηγήσει από τον αιώνιο θάνατο στην Ζωή.
Ανατρέχοντας στο συναξάρι της 25ης Μαρτίου διαβάζουμε ότι ο φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός, αυτός που πάντα φροντίζει για το ανθρώπινο γένος ως φιλόστοργος πατέρας, βλέποντας το δημιούργημά Του τυραννούμενο από το διάβολο και ευρισκόμενο στην αμαρτία, θέλει να το λυτρώσει.
Προς τούτο πρέπει να στείλει τον Υιό Του, τον Μονογενή για να πάρει το ανθρώπινο γένος από τα χέρια του πονηρού.
Στέλνει όταν έρχεται ο κατάλληλος καιρός τον αρχάγγελο Γαβριήλ στην πόλη Ναζαρέτ και της λέγει: «Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σου». Αυτή εταράχθη πολύ από την επίσκεψη αυτή. Έπειτα ο αρχάγγελος της λέγει ότι θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιόν, που θα τον ονομάσει Ιησού. Και αναρωτιέται η Μαριάμ πως θα γίνει αυτό αφού δεν έχει ουδεμία σχέση με άνδρα. Λαμβάνει την απάντηση ότι «Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις Ὑψίστου ἐπισκιάσει σοί».
Εκείνη δείχνοντας τέλεια υπακοή προς το θέλημα του Θεού απαντάει: «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτο μοί κατά τό ρῆμά σου». Και αμέσως συλλαμβάνει τον Υιό και Λόγον του Θεού.
Έτσι η ανθρώπινη φύση ενώθηκε με την θεία φύση «ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως», αμέσως από την στιγμή της συλλήψεως. Αυτό σημαίνει ότι πρώτη η Παναγία γεύθηκε τα αγαθά της θείας ενανθρωπήσεως, την θέωση.
Ξεκινά λοιπόν το μέγα σχέδιο της Οικονομίας του Θεού δια της Θεοτόκου. Από τη Θεοτόκο ξεκινάει «τῆς σωτηρίας ἠμῶν τό κεφάλαιον». Στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου εκπληρώνεται η προφητεία του Ησαΐου που πριν από οκτακόσια χρόνια είχε προφητεύσει για τον έρχομό του Σωτήρος και Λυτρωτού. Προλέγει, ότι θα γεννηθεί εκ Παρθένου, που δεν γνώρισε άνδρα. Αυτή την σημασία έχει η Εβραϊκή λέξις που μεταχειρίσθηκε για την Παρθένο. «Ἰδού ἡ Παρθένος ἔξει ἐν γαστρι καί τέξεται Υἷον καί καλέσουσι τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὁ ἔστι μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἠμῶν ὁ Θεός».
Η Παναγία γίνεται η γέφυρα για να έλθη στη γη ο Θεός ως Θεάνθρωπος μεταξύ των ανθρώπων. «Αὐτός γάρ σώση τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν». Αυτός θα ελευθερώσει τον άνθρωπο από το κακό και τις συνέπειές του.
Η Παναγία, ως δεύτερη Εύα, δια της υπακοής της στο θέλημα του Θεού, καταργεί την ανυπακοή της πρώτης Εύας στη Θεία Εντολή. Η Εύα δέχθηκε τους λόγους του όφεως και εξέπεσε, συμπαρασύροντας όλο το ανθρώπινο γένος.
Η Παναγία δέχεται και υπακούει το Θείο πρόσταγμα και ανυψώνει την ανθρώπινη φύση. Γίνεται συναίτιος της Θείας ενανθρωπήσεως μαζί με τον ίδιο τον Θεό.
ΓΚΟΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ-ΘΕΟΛΟΓΟΣ.
ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.
